Koleksi Pojok Nasir Jani di Sinar Harian

AKU akhiri artikel minggu lalu dengan pertanyaan - mengapa daripada 14 filem arahan Allahyarham Hussein Haniff, hanya filem Hang Jebat (1961) dan Dang Anom (1962) berjaya mengutip koleksi pecah panggung? Filem-filem Hussein lain gagal di pasaran berbanding filem-filem arahan P Ramlee yang kebanyakannya pecah panggung. Terutamanya filem-filem arahan P Ramlee ketika di Singapura antara 1955 sehingga 1963. Situasi yang terjadi kepada Hussein dan P Ramlee ini mewujudkan dua pandangan berbeza ketika era kegemilangan mereka dan awal 80-an dalam memperkatakan ketokohan dua pengarah penting dunia filem Melayu ini. Kenapa ini berlaku? Pandangan dan pendapat bakal aku catatkan ini bukan kajian ilmiah dan akademik tetapi lebih berdasarkan pengalaman peribadi ketika aku membesar pada era 60an. Pengalaman peribadi first hand yang pernah aku tempuhi itu, sekarang sudah menjadi sejarah. Dalam konteks sejarah industri perfileman Melayu yang boleh aku ceritakan semula tanpa perlu aku membaca dan...

BILA menyebut dan berfikir tentang Allahyarham Hussein Haniff, aku pasti teringat tulisan Allahyarham Dr Anuar Nor Arai dalam kertas bahasnya tentang perbandingan antara pengarah Hussein Haniff dengan P Ramlee. Menurut Dr Anuar - "Kita la ni di Malaysia kalau I katakan Hussin Haniff dalam banyak filem lebih baik daripada P Ramlee. Siapa nak setuju?" Dalam melontar pandangan dan pendapat menongkah arusnya, Dr Anuar menganggap Hussein lebih memenuhi kriteria filmmaker atau pembikin filem berbanding P Ramlee. Pada pandangan beliau, P Ramlee penghibur rakyat all rounder sedangkan Hussein lebih menumpukan kelebihan keupayaan berkaryanya khusus untuk filem, terutamanya dari aspek teknikal selain aspek penceritaan naratif. Hussein bukan pelakon, pemuzik, penyanyi, pelawak seperti P Ramlee. Hussein lebih terarah untuk menjadi seorang filmmaker tulen. Lebih-lebih lagi Hussein bermula sebagai penyunting filem dan bukan sebagai pelakon. Aku boleh bersetuju dengan Dr Anuar berdasa...

PAGI Ahad lepas aku bertemu dengan seorang brother berusia lebih otai daripada aku. Brother otai ini bertanya kenapa sejak kebelakangan ini aku banyak menulis tentang isu dan hal-hal yang ‘berat’. Aku rasa beliau maksudkan tulisan aku mengenai kupasan kertas kerja Allahyarham Dr Anuar Nor Arai dan gagasan tentang Muslim Cinema atau Sinema Islami lewat kertas presentasi Mansor Puteh. Ini adalah pandangan beliau. Aku tidak ada masalah tentang itu.   Aku terangkan kepada brother ini, aku rasa bertanggungjawab dan perlu menulis isu, perkara atau subjek tersebut untuk menambah pengetahuan ilmu dan informasi kepada penggiat, pembikin, peminat dan paling penting pelajar-pelajar filem kita.    Tulisan aku mengenai idea dan gagasan Allahyarham Dr Anuar Nor Arai dan Mansor Puteh adalah sebahagian daripada sejarah perkembangan filem Melayu khasnya dan filem Malaysia umumnya. Beliau meminta aku jangan lupa terus menulis tentang hal-hal berkaitan filem dan dunia hiburan Melayu ...

MINGGU  ini aku mahu berkongsi pandangan tentang isi kertas presentasi Mansor Puteh bertajuk Muslim Cinema As Antithesis To Hollywood - Sinema Islami pencabar Hollywood; alternatif kepada filem-filem keluaran secara lambak daripada kilang mimpi bernama Hollywood. Aku rasa perlu memberi latar belakang individu bernama Mansor Puteh ini untuk pengetahuan penggiat, pembikin, pelajar dan peminat filem Melayu dan filem Malaysia terutamanya generasi baharu. Mungkin ada juga generasi lama yang tidak mengenali dan mengetahui siapa tokoh filem kontroversial ini. Beliau mula melibatkan diri dalam industri filem tempatan sebagai pengarah, pengkritik, pengkaji dan pemerhati filem sejak awal 80-an. Siapa Mansor Bin Puteh, anak kelahiran negeri Hang Jebat, Melaka ini? Bermula sebagai pengkritik filem sebaik sahaja beliau balik dari menuntut di Columbia University, New York dalam bidang perfileman pada awal 1982. Tulisan dan kritikannya banyak tersiar dalam akhbar tempatan. Ma...

KETIKA aku menunggu bas untuk balik ke Melaka di TBS – Terminal Bersepadu Selatan pada senja Isnin lalu, aku ditegur oleh seorang anak muda berusia lewat 30-an. Anak muda ini bertanya aku tentang filem Tombiruo. Dah habis shooting ke? Bila nak tayang? Siapa memegang watak Tombiruo? Biarlah aku panggil pemuda ini – Awang. Dia sungguh teruja dapat bertemu dengan aku senja itu. Dia baharu tiba dari Singapura atas urusan kerja dan perniagaan.  Aku beritahu Awang, aku ke Kuala Lumpur hari itu kerana menghadiri mesyuarat dan perbincangan mengenai produksi Tombiruo yang bakal kami mulakan penggambaran selepas Hari Raya Aidilfitri tahun ini, insya-ALLAH. Menurut Awang, dia juga peminat novel-novel karya Ramlee Awang Murshid. Awang mengikuti perkembangan pembikinan filem Tombiruo dan tidak pernah tinggal membaca kolum Lantera aku setiap Ahad. Sementara menunggu bas bakal aku naiki bertolak pukul 9 malam, kami sempat bersembang-sembang santai mengenai perfileman tempatan. Nampak ga...

AKADEMI Seni Filem Malaysia ditubuhkan pada 1989. Berlokasi di kompleks Finas, Hulu Kelang. Akademi Seni Filem Malaysia hanya mampu bertahan selama 16 tahun dan seterusnya digabungkan dengan Akademi Seni Kebangsaan (Aswara) pada 2005 sehingga sekarang. Usaha untuk menubuhkan akademi filem Malaysia pertama ini sudah bermula sejak 1987. Allahyarham Dr Anuar Nor Arai merupakan salah seorang tenaga penting terawal yang secara agresif menggerakkan usaha ini. Ketika Simposium Pesta Filem Malaysia Ke-7 diadakan di Hotel Ramada Rennaissance, Melaka pada Disember 1987, Dr Anuar amat lantang dengan nada kritis menyentuh dan mendesak supaya Finas yang dikepalai oleh Zain Hamzah (Datuk) ketika itu bertindak lebih agresif bagi merealisasikan penubuhan sebuah akademi filem demi kemajuan masa depan industri filem negara. Melalui catatan kertas bahas yang dibentangkan Dr Anuar, mari kita lihat sejarah wujudnya Akademi Seni Filem Malaysia, dikenali dan diingati juga sebagai Akademi Filem Malaysi...

AKU mengulang baca kertas bahas Dr Anuar Noor Arai beberapa kali lagi. Aku dapati ada lagi perkara yang aku rasa perlu dikongsi dengan penggiat filem baik yang lama mahupun baharu apatah lagi pelajar filem sekarang. Dr Anuar, dalam kertas bahasnya memperkatakan tentang perkembangan terbaharu yang berlaku dalam industri filem Brazil sejak 1980 sehingga ketika itu – 1987. Beliau mencatatkan – Di Brazil yang berlaku sekarang lebih hebat daripada Korea. Orang-orang Brazil lain sikit cara bekerjanya. Agresif. Tak ada main-main. Gila-gila tapi caranya betul. Gila seronok, gila seronok juga. Tidak porak-peranda. Jadi aje. Macam mana dia orang bekerja? Dia orang ada badan – susah nak sebut – namanya Empresa Brazileira de Filmes S.A. Singkatnya Embrafilme. Sebuah agensi kerajaan juga. Menurut Dr Anuar, agensi ini telah berjaya membantu pembikin-pembikin filem Brazil menghasilkan filem-filem yang memenangi banyak anugerah di festival-festival filem di peringkat antarabangsa. Dr Anuar ...

KITA teruskan menelaah kertas perbahasan Allahyarham Dr Anuar Nor Arai minggu ini. Melalui kertas bahas itu, aku lihat banyak masalah industri filem Malaysia sekarang yang masih belum selesai walaupun beliau telah memberi saranan 28 tahun yang lalu. Di simposium berlangsung pada 5 Disember, 1987 itu, Dr Anuar seterusnya menjelaskan bagaimana penghasilan filem dan televisyen Korea yang seiring dan sama naiknya. Mereka saling berganding menghasilkan produk-produk untuk memajukan industri filem negara mereka. Dr Anuar mencatatkan – Satu contoh dipanggil Panggung Sastera – telah menghasilkan 266 tajuk drama – semuanya adaptasi novel Korea dari tahun 1980 hingga 1987 – berbentuk feature, panjangnya antara 90 minit dan 120 minit. Siapa punya kerja ni? Hairan ya. Tak cukup lagi tu – ada pulak yang dipanggil Calendar Drama, 60 minit, 90 minit dan 120 minit. Banyak, tahun 1986 aja berjumlah 25 buah. Ada lagi dipanggil Drama Remaja. Ada lagi dipanggil Opera. Ada lagi dipanggil Drama Mu...